وفات حضرت معصومه (س)

رحلت  کریمه اهل بیت حضرت فاطمه معصومه (س) بر تمامی شیعیان بخصوص اساتید بسیجی تسلیت عرض می شود.

 

درخشان ترین ستاره در میان بانوان هفتمین منظومه ولایت، فاطمه کبری فرزند پاکیزه موسی بن جعفر (ع) است. حضرت معصومه (س) و امام رضا (ع) هر دو از یک مادر به نام «نجمه» (ستاره) متولد شده اند. در کتابهای تاریخی برای مادر حضرت ده نام و لقب ذکر شده است که عباتند از: نجمه، تکتم، خیزران مرسیه، اروی، ام البنین، طاهره،

حضرت معصومه سلام الله علیها، پس از یک سال هجرت امام رضا (ع) به خراسان به اجبار مأمون، سرانجام برای پایان دادن به این فراغ با ۴۰۰ نفر متشکل از علویان و برادران امام رضا (ع) عازم ایران می شوند. علی رغم اینکه بسیار در انتخاب مسیر درایت به خرج دادند تا از کمین دشمنان در امان بمانند، در ساوه با ماموران حکومتی درگیر شدند و حدود ۲۳ نفر از یارانشان کشته شدند و خود نیز توسط غذای زهر آلود مسموم و بیمار گشتند. سپس به دستور حضرت معصومه (س) راهی قم شدند. شیعیان قم چنان استقبال کم نظیری از آن حضرت نمودند که تداعی کننده ی استقبال مردم نیشابور از امام رضا (ع) بود. سرانجام ایشان به دلیل مسمومیت بعد از سپری کردن چند روز در حالت بیماری، درگذشتند.

زمینی که هم اکنون مرقد مطهر حضرت معصومه (س) و صحن و سرای آن حضرت در آن جای دارد، از باغ‌های ساحلی موسی بن خزرج اشعری بود که سایبانی از حصیر بر سر قبر برافراشت تا هنگامی که حضرت زینب (س) دختر امام جواد (ع) وارد قم شد و قبه‌ای بر آن مرقد مطهر بنا کرد.

 

یک دیدگاه برای “وفات حضرت معصومه (س)”

  1. با همین چشم‌های خود دیدم، زیر باران بی‌امان بانو
    درحرم قطره قطره می‌افتاد آسمان روی آسمان بانو

    صورتم قطره قطره حس کرده‌ست چادرت خیس می‌شود اما
    به خدا گریه‌های من گاهی دست من نیست مهربان بانو

    گم شده خاطرات کودکی‌ام گریه گریه در ازدحام حرم
    باز هم آمدم که گم بشوم من همان کودکم همان، بانو

    باز هم مثل کودکی هر سو می‌دوم در رواق تو در تو
    دفترم دشت و واژه‌ها آهو… گفتم آهو و ناگهان بانو…

    شاعری در قطار قم ـ مشهد چای می‌خورد و زیر لب می‌گفت:
    شک ندارم که زندگی یعنی، طعم سوهان و زعفران بانو

    شعر از دست واژه‌ها خسته است بغض راه گلوم را بسته است
    بغض یعنی که حرف‌هایم را از نگاهم خودت بخوان بانو

    این غزل گریه‌ها که می‌بینی آن شعر است، شعر آیینی
    زنده‌ام با همین جهان‌بینی، ای جهان من ای جهان‌بانو

    کوچه در کوچه قم دیار من است شهر ایل من و تبار من است
    زادگاه من و مزار من است، مرگ یک روز بی گمان بانو…

    سیدحمیدرضا برقعی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *