پیشینه تاریخی اجرای شجره­ی طیبه صالحین؛ یا همان تشکیل حلقه­های تربیتی معرفتی، به صدر اسلام در مسجد النبی، مسجد قبا و سایر مساجد مکه و مدینه بر می­گردد. چنانچه روش تربیت و معرفت افزایی در جریان صالحین نیز به تمام و کمال، به مشیِ عملی اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) و سیره ی اولیای خدا و بزرگان دین بر می­گردد. بر این اساس، از آنجا که در حلقه­های تربیتی صالحین؛ همواره سه عنصر مربی، متربی و پیام تربیتی، به عنوان ارکان اساسی کار شناخته می­شوند.
شکل صالحین، نشستن حلقه­ای افراد را در جلسات به چند دلیل مورد تأکید قرار داده است:
اول آنکه در نظام حلقه ای برای هیچ کس، صدر و ذیل و بالا و پایین قائل نمی­شویم و تمامی اعضای گروه را در مقام تعلیم و تربیت و نیز در مرتبه پرورش و تزکیه، تقریباً هم طراز و هم رتبه یکدیگر فرض می­کنیم که به این ترتیب، همه اعضای گروه به یک اندازه برای آموختن و تعالی و رشد و کمال و معرفت در خود احساس نیاز خواهند کرد.
چنانچه در این باره، در آموزه­های دینی می­خوانیم که در صدر اسلام نیز، وقتی فردی به دنبال رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) در مسجد می­آمد، قبل از اینکه اصحاب، ایشان را معرفی کنند، خودش از ترتیب نشستن افراد نمی­توانست حضرت را بشناسد، که این امر، حاکی از نشستن حلقه­ای افراد درآن جلسات می­باشد.
دوم آنکه در نظام نشستن حلقه­ای و دایره­وار، همه اعضای گروه در مباحث شرکت داده می­شوند و سخن گفتن و ابراز عقیده، در فضای صمیمی و به دور از هر گونه تکلف حلقه تربیتی، از بین خواهد رفت و بر این اساس تمامی حاضران فرصت حضور در حلقه را به منظور رشد و ارتقای دانش و بصیرت خود مغتنم می­شمارند.
علاوه بر این، اعضای حلقه­های تربیتی صالحین، حتماً می­بایست هم سطح، هم سن و همدل باشند و به همین دلیل هر قشر به طور مجزا، اقدام به برگزاری این حلقه­ها می­کند.